Termin autonomiczne dzieci został ukuty przez duńskiego terapeutę rodzinnego Jespera Juula. Dzieci autonomiczne najczęściej wykazują swoją siłę woli już od urodzenia.
Rodzice, którzy mają autonomiczne dziecko, są często przytłoczeni w codziennym życiu. Dzieci są wyraźnie bardziej pewne siebie i dobrze wiedzą, czego chcą.
Jeśli masz autonomiczne dziecko, powinieneś otwarcie rozmawiać o sytuacji i pytać dziecko o jego potrzeby.
Dzieci mogą być bardzo wymagające podczas fazy defiansu. Nieustannie chcą zaznaczać swoją wolę i testować swoje granice. Czasami mogą nawet wystąpić napady wściekłości i szaleństwa. W pewnym wieku jest to całkowicie normalne. Dzieci autonomiczne natomiast wykazują te zachowania od urodzenia.
W naszym poradniku dla rodziców chcielibyśmy wyjaśnić Państwu, czym są dzieci autonomiczne i jakie są ich cechy charakterystyczne. Następnie przedstawimy, jakie codzienne problemy mogą wystąpić u dziecka autonomicznego. Na koniec otrzymają Państwo wskazówki, jak ułatwić sobie codzienne życie z dziećmi o silnej woli.
[button] Do książek Jespera Juula [/button]
Spis treści
1. autonomiczne dzieci mają silną wolę od urodzenia
Uparte dzieci odnoszą większe sukcesy
W pewnym badaniu naukowcy przebadali ponad 700 dzieci, aby dowiedzieć się, w jakim stopniu poszczególne cechy charakteru wpływają na późniejszy sukces zawodowy. Stwierdzili, że dzieci, które są uparte i ignorują wiele zasad, odnoszą później większe sukcesy i zarabiają więcej pieniędzy.
Po pewnym wieku dziecko chce jak najczęściej narzucać swoją wolę. U malucha w wieku około dwóch do czterech lat rozpoczyna się tak zwana faza autonomii. Z czasem dzieci te uczą się, że nie zawsze mogą dochodzić swojej woli, ale muszą też orientować się na potrzeby innych ludzi.
W przypadku dzieci autonomicznych sytuacja wygląda jednak inaczej. Termin „dzieci autonomiczne“ został ukuty przez duńskiego terapeutę rodzinnego Jespera Juula. Według ustaleń Duńczyka, chęć bycia niezależnym i samodzielnym jest u tych dzieci szczególnie silna. Przyjmuje się, że około 15 % dzieci jest od początku autonomicznych.
Dzieci autonomicznebynajmniej nie znajdują się tylko w chwilowej fazie przekory. Chcą być niezależne od urodzenia, tak że rodzice często dochodzą do granic możliwości z ich wychowaniem.
2. rozpoznać dzieci o silnej woli
Wielu rodziców nie jest jednak pewnych, czy ich dziecko rzeczywiście jest dzieckiem autonomicznym. Nie ma specjalnego testu, za pomocą którego można stwierdzić, czy dziecko jest autonomiczne. Niemniej jednak dzieci te wykazują typowe zachowania.
Należą do nich:
- Dzieci autonomiczne dokładnie wiedzą, czego chcą i zawsze starają się dochodzić swoich interesów.
- Mają silne poczucie pewności siebie i ogromne dążenie do samostanowienia.
- Dzieci o silnej woli zgadzają się na jakąś propozycję tylko wtedy, gdy mają całkowitą swobodę wyboru.
- Zachowują się jak dojrzali dorośli.
- Gdy tylko rodzice stosują środki pedagogiczne, wycofują się z nich.
- Dzieci autonomiczne unikają kontaktu fizycznego, chyba że pochodzi on od nich samych.
- Upewniają się, że ich osobiste granice są respektowane.
- Dzieci o silnej woli zawsze chcą zachować swoją integralność i godność.
Jeśli dziecko ma silną wolę, często wpływa to na jego zachowania związane z przywiązaniem. Bezpieczny wzorzec przywiązania prowadzi do bezpiecznego-autonomicznego stylu przywiązania w dorosłości.
3 Silna pewność siebie u dzieci o silnej woli może prowadzić do problemów.
Czy dzieci o silnej woli to obecnie przekleństwo czy błogosławieństwo? W dzisiejszym społeczeństwie niezależność i siła woli to ważne cechy. Wielu rodziców chce, aby ich dzieci były pewne siebie, miały silną wolę i były autonomiczne. Z drugiej strony oznacza to również, że dzieci mają swój własny umysł i nie zawsze wykonują polecenia.
Jednak potrzeba samostanowienia może wielokrotnie prowadzić do konfliktów w życiu codziennym i w rodzicielstwie. Rodzice często są zrozpaczeni, gdy ich córka lub syn chcą o wszystkim decydować samodzielnie i nie zgadzają się na żadne kompromisy.
Już w okresie niemowlęcym autonomiczne dzieci są często rozbudzone i bardzo aktywne w eksplorowaniu otoczenia. Nawet jeśli nie zawsze chcą się przytulać, potrafią być bardzo czułe. Chcą więc same decydować o tym, co chcą mieć w jakim czasie.
Jeśli rodzice zaczną zachęcać je do czegoś, czego same nie chcą, szybko mogą pojawić się problemy. To samo dotyczy stosowanych środków wychowawczych. Autonomicznych dzieci nie można szantażować ani manipulować. Dlatego nie należy stosować żadnych kar.
Ponieważ zachowanie tych dzieci jest bardzo szczególne, rodziny z dziećmi autonomicznymi często muszą radzić sobie z krytyką z zewnątrz. Jeśli są to bliscy krewni, przyjaciele lub znajomi, można spróbować wyjaśnić sytuację.
Uwaga: Dzieci autonomiczne mają tendencję do rzucania tantr, jeśli okoliczności zewnętrzne nie odpowiadają ich wyobrażeniom. Porozmawiaj otwarcie z dzieckiem o tym, jak można zapobiec takim wybuchom.
4. wskazówki dotyczące wychowywania samodzielnych dzieci
Jeśli musisz wychować autonomiczne dziecko, nie zawsze wiesz, co jest dobre i słuszne. Dlatego poniżej przedstawiamy wskazówki, jak najlepiej radzić sobie z autonomicznym dzieckiem.
- Unikaj „męskich wypowiedzi“. Aby być autentycznym, powinieneś zawsze używać formy „ja“ w stosunku do swojego dziecka.
- Zawsze oferuj dziecku miłość i czułość. Ważne jest jednak, aby nie narzucać mu tego. Kontakt fizyczny powinien zawsze wychodzić od dziecka.
- Unikajcie wszelkiej walki o władzę. Z drugiej strony rozmawiaj otwarcie o tym, jak można uniknąć sytuacji konfliktowych.
- Jak najczęściej proponuj dziecku wybór.
- Nie używajcie baby talk, ale traktujcie dziecko z szacunkiem. W wielu przypadkach można już rozmawiać z samodzielnym dzieckiem jak z dorosłym.
- Zawsze pytajcie się o potrzeby dziecka. Jednak w tym momencie powinniście również dać do zrozumienia, że inni ludzie nie mają takich samych potrzeb.
- Wyraźnie powiedz, czego oczekujesz w danej sytuacji.
- Daj dziecku wystarczająco dużo czasu na przemyślenie rozmów lub konfliktów.
- Odpowiadaj nawszystkie pytania dziecka szczerze i autentycznie. Dzieci autonomiczne są niezwykle wrażliwe na nastroje i dlatego bardzo szybko rozpoznają, jeśli wypowiedź nie odpowiada prawdzie.
- Akceptuj swoje dziecko takim, jakim jest. Jeśli będziesz chciał zmienić dziecko, sytuacja może się znacznie pogorszyć.
Jesper Juul napisał książkę, która szczegółowo omawia ten temat. W wywiadzie Duńczyk odpowiada na wiele pytań, które pojawiły się u wielu rodziców. Wywiad można zobaczyć w tym materiale wideo:
5. książki Jespera Juula
Keine Produkte gefunden.